Eslem Külünk

Kendimi bildim bileli aksi uyanıyorum her 10 Kasım sabahına. Ağır ve derin bir sessizlik kaplıyor dört bir yanımı. Her yıl aynı sızıyı yeniden hissediyorum içimde. Öyle bir acı ki tazelendikçe kök salıyor, göğsümün tam ortasında yerini alıyor. Hiç görmedim seni, yakından hissedemedim gözlerindeki kararlılığı, içindeki şefkati… Yüzünü sararmış fotoğraflardan tanıdım, cızırtılı kayıtlarda duydum yalnızca sesini... Ama her 10 Kasımda tepeden tırnağa hissediyorum sensizliğin derinliğini ve bir...